In memoriam .. ONZE LIEVERD KITO! RIP KLEINE LIEVE VRIEND!


+ 13 OKTOBER 2022

Op 13 oktober hebben we in het CAT de hartverscheurende keuze moeten maken om onze kleine kerel Kito los te laten. Deze keuze is niet zomaar gemaakt. We hadden geen andere oplossing meer voor hem en stonden met onze rug tegen de muur.
Hieronder kan je Kito zijn verhaal lezen. Als er maar enkele mensen zijn, die na het lezen van dit verhaal, beseffen dat dieren cadeau geven echt niet ok is, dan heeft onze Kito niet voor niks geleefd.

Van Kito zijn geschiedenis was maar beperkte info. Hij zou een verjaardagsgeschenkje geweest zijn voor een dame op leeftijd. Wij vermoeden dat hij te actief zal zijn geweest. Toch merkten we aan Kito dat er zeker een basistraining geweest is. Hij kende de basiscommando’s en had een hoge will-to-please. Als het verhaal die wij te horen kregen klopt, dan is de dame in zijn eerste levensjaar overleden. Kito zou toen enkele maanden in een bench hebben doorgebracht voor hij uiteindelijk in het asiel is beland.

Kito had sinds 18 april 2022 een plekje gevonden in het CAT. Dit tweejarig reutje verbleef al een klein jaar in het asiel van Gent. Waarom hij niet werd gekozen voor adoptie? Hij verkocht zichzelf niet door hevig door zijn ren te stuiteren als er bezoek voor hem kwam. Kito was immers een heel prikkelgevoelig kereltje.

Wat kon hij de eerste weken genieten van onze losloopweides! Hij vermaakte zichzelf prima met balletjes en flossen. Apporteren kon hij als de beste. Hem benaderen was niet altijd gemakkelijk. Hij was een echt stuiterballetje dat met zijn energie geen blijf kon. Tuigje aandoen en aanlijnen was van in het begin moeilijk. Maar we leerden elkaar kennen, gaven elkaar de tijd en stilaan ging het beter. Met snoepjes en iets lekkers was onze kleine rakker heel bereikbaar.

Naar onze andere honden viel ons in eerste instantie vooral angstagressie op. Zelfs als hij niet was aangelijnd. Hij liet zijn tandjes zien en trok zich terug. Ook hier gingen we langzaam aan de slag en stilaan konden we hem in onze roedel brengen. Rustig, op zijn tempo. Naar reutjes is het altijd moeilijk gebleven, maar met onze teefjes (en dan vooral Vonny) kon hij zich uren vermaken.

Na enkele weken werden we geconfronteerd met het eerste probleem omtrent veiligheid : baknijd! Kito ging voedsel bewaken en greep naar je voeten als je toch onbewust wat dichter in de buurt kwam. We spreken dan echt nog wel van enkele meters weg. Baknijd is echter iets waar we niet van onder de indruk zijn binnen het CAT. We zijn van het principe dat honden hun eten rustig mogen opeten. We laten ze gewoon gerust. Waarom zou je trouwens het eten wegnemen van honden? Waarom doen mensen dit?
We konden dus met deze situatie om en kozen vooral voor management van zijn omgeving.

Na enkele maanden op die manier werken, merkten we dat de voortdurende prikkels van het CAT Kito echt teveel werden. We vonden echt zijn UIT-knopje niet meer. Hij begon auto’s te drijven, in conflict te gaan met onze andere honden, uit te vallen naar wandelaars in het bos, tandjes tonen bij het aanlijnen…
We beslisten om ons kereltje vervroegd vrij te geven ter adoptie. We waren er immers van overtuigd dat hij in een rustige omgeving zichzelf zou kunnen zijn. Met de juiste en volledige info naar de kandidaat adoptanten natuurlijk!
Wonder boven wonder hadden we twee weken later een match. Kito mocht bij een jong kinderloos koppeltje gaan wonen. Er waren ook geen andere huisdieren. Deze mensen lieten zich in hun keuze voor Kito reeds begeleiden door een gedragstherapeut. We geloofden er allemaal in! Twee dagen heeft het geduurd. Kito deed het perfect in zijn nieuw huisje. Echter… het koppel kwam tot de conclusie dat het voor hen te druk ging zijn. Er waren persoonlijke zaken die ze hadden verzwegen in het intakegesprek. Gevolg, Kito kreeg een ticketje terug richting het CAT. Ook al had hij zich perfect gedragen!

Na zijn terugkeer is het heel snel bergafwaarts gegaan. We hebben er alles aan gedaan om de prikkels zo laag mogelijk te houden. Niet meer slapen in de rennen, maar rustig bij ons in de CAT-living. Niet meer bij onze roedel, omdat hij voortdurend tot hoogoplopende conflicten kwam. Hij kreeg ook enkel nog zorg van zijn vaste begeleiders.
Hoe meer wij zijn omgeving aanpasten, hoe meer incidenten er kwamen. Er waren verschillende bijtincidenten, die echt ogenschijnlijk uit het niks kwamen, maar waar wij overtuigd van waren dat zijn stressemmertje voortdurend overliep. We merkten ook op dat hij zelfs ’s nachts niet meer sliep.
Toen hij begon te bijten naar zijn vaste begeleiders, beseften we heel hard dat het zo niet verder kon. Hij kon zo lief zijn, na een bijtincident kroop hij een minuutje later op je schoot. Het was alsof hij hulp kwam vragen. Het maakte het extra pijnlijk om hem zo te zien.

We maakten een afspraak bij onze dierenarts Kathleen. Stilletjes hadden we nog de hoop dat we misschien hem wat konden ondersteunen met medicatie. We hoopten ook op een medische check-up (binnen de grenzen van onze financiële mogelijkheden – het CAT wordt niet gesubsidieerd). Onze dierenarts kon echter Kito niet benaderen. Ook daar liet hij zien dat hij gewoon op was.
Na uitgebreid overleg, hebben we als Catters beslist om hem rust te gunnen. Terug naar het asiel leek ons echt geen optie. Zijn adoptiekansen waren gewoon op. We wilden hem rustig laten gaan, met de mensen waar hij 5 maand vertrouwen in heeft gehad.

Omdat graag zien ook durven en kunnen loslaten is, is hij op 13 oktober om 9u30 zachtjes ingeslapen met zijn vertrouwde mensen rondom hem.
Bij deze een speciale dank aan onze dierenarts Kathleen voor de rustige en serene manier waarop hij tot rust is kunnen komen.

Lieve Kito. Slaap nu maar. Alles is begonnen bij de persoon die je cadeau heeft gedaan. We hebben ons uiterste best gedaan om je te helpen, maar het is ons jammer genoeg niet gelukt. Klein kereltje, je zit voor altijd in ons hart! We gaan je nooit vergeten!